Warszawa, dn. 7.01.2011r.

Szanownej Pani Bierkowskiej

Uważnemu Obserwatorowi

I Doskonałemu Pedagogowi

            Dziękuję Pani za to, czego doświadczyłam i co czułam. Obserwowałam, jak kiełkujemy do życia, przestajemy się bać zaczerpnąć oddechu.

            Dziękuję  za to, co działo się z nami w czasie odgrywania scenek, kiedy czuliśmy, że możemy, i że nie przeszkadza nam kto patrzy i czy ocenia.

            To co widziałam w innych, było inspiracją do tego listu.

            To, jak ludzie, po paru ledwie wskazówkach rosną, otwierają się od tak, po chwili prób – co by się działo, gdyby nadal trwało…?

            Szkoda, że rozstajemy się kiedy zaczynamy pomału chcieć się nie bać. Kiedy czujemy, że możemy nabrać powietrza.

            Większość z nas pozostanie – przez rozstanie – na bezdechu…

            Nie mniej dziękuję Pani, dziękuję!

            Z wyrazami szacunku,

                        Joanna Rutkowska-Grzeszczuk

P.S.

Ukłony od całej grupy 300.

Pedagogium Wyższa Szkoła Nauk Społecznych